september 09 2019 0Comment

Kindividu – Lid sinds 2007

ie vestigingen, achttien (parttime) collega’s, kinderen klein en groter in de opvang en daar is Inge!

Met een dikke, gemeende knuffel treffen wij elkaar aan de Hamsterkoog 15, op loopafstand van mijn werk.

We zagen elkaar eerder, deelden de smart met het Beverkoog Voetbaltoernooi, beiden genomineerd voor de ‘aanmoedigingsprijs’, maar we deden wel mee! Daarna ging Inge bij ons tussen de ijsblokjes met de verbindingsduik voor ondernemers.
Het is wat dat betreft een ‘stevige doorzetter’, ze kwam lopend naar het kinderdagverblijf, een uurtje stevig doorwandelen. ‘Even trainen voor mijn volgende doel’, zegt Inge. Ik ga de uitdaging aan om de pelgrimsroute te lopen naar Santiago de Compostella.

Ze excuseert zich voor de wandelschoenen onder haar zwierige rok: ‘Eerst even de kindertje gedag zeggen.’
“Hee, hallo…goedemorgen kinderen! Ik heb iemand meegenomen, mag zij ook met ons een kopje koffie drinken? “ De kinderen veren meteen op bij haar aanblik en voelen zich waarschijnlijk net zo welkom als ik.

Een klein stoer jongetje zegt: “Nee, dat mag jij niet!” Hij grinnikt over zijn eigen grapje, hij voelt zich duidelijk thuis, hij mag lekker zichzelf zijn.
Ronald, de zwager van Inge ontfermt zich over de groep en wij gaan naar boven in het kantoor een kop koffie drinken met heerlijk stukje cake. Op mijn vraag: “Is het een familiebedrijf?” komt spoedig antwoord.
De dochter en zoon van Inge komen beiden even kennismaken. Wat een goede energie, we pikken op of we elkaar al langer kennen.
Inge vertelde dat zij gestimuleerd door haar man deze stap heeft genomen, twaalf jaar geleden.
Ik begrijp dat wel, haar passie lag daar en hij gunde haar dat pad. En ze gingen ervoor.

We lopen samen nog even richting de Otterkoog: “Daar zitten de kleintjes, zo leuk!” En inderdaad, wat een heerlijke interactie met de peuters. En wat een fijne plek; Moestuin, konijntjes, ruime binnen- en buitenspeelplaats.
Inge nam plaats op de glijbaan voor de foto: “Ik wil hier zitten, ik voel me ook vaak kind en dat is zo heerlijk!”
Ze straalt en terecht.
De wandeling terug zei ze: ‘Ik loop even met je mee tot de zaak, gezellig.”
In de laatste minuten werd duidelijk dat Inge’s echtgenoot niet meer deelnam aan het familiebedrijf.
Vorig jaar overleed hij plotsklaps. Wat een verdriet en gemis, maar daar waar hij aan bij droeg, het geluk van zijn vrouw, zal altijd blijven.

Inge, dank voor een intens mooie beleving van jouw droom, jouw werkelijkheid: Kindividu, elk kind is inderdaad bijzonder, een individu.

Nederland, regenland in acht, kreeg ik een ‘Kindiviplu’ mee naar huis. Elke keer wanneer ik ‘m opsteek….ik zal aan je denken.